Yarı Yarıya Tribünlerin Endişesi

Yazmak ve konuşmak istediklerimi sadece burada yazmaya karar verdiğimden beri birçok konuyu yazma planım sadece sözde kalıyor. Ancak bu sefer ihmal etmedim ve birkaç satır da olsa yazmak için geçtim klavye karşısına. İnanın ben de blogda çoğu kişi için değersiz bir yazı olmasını istemezdim ancak dayanamadım.
Çarşamba günü kupa finali var ve tribünler yarı yarıya. Sahada kupayı kazanmak veya kaybetme endişesi aklımın ucundan bile geçmiyor ama tribünde olabilecek olaylar gerçekten korkutucu. Önce durumu özetleyeyim. Trabzonspor taraftarı biraz geç de olsa biletleri bitirdi ve Ankara'ya geliyor. Fenerbahçe tarafı ise karışık. Biletler 12 saat içinde bitmesine rağmen tribün grupları maça gelmeyeceğini açıkladı. Nedeni bir yandan yönetime tepki bir yandan da Burak Yıldırım'ın öldürülmesine karşı gösterilen tavır. Buraya kadar her şey güzel gözüküyor ancak dün TT Arena'da olanlar maça gelecek her taraftarı sinirlendirmeye yetmiştir. Takımların el ele tribünlere gitmesi, açılan pankartlar vs. Ancak merak ediyorum Trabzon taraftarı Galatasaray'ın kendi Fenerbahçe nefretine karşı onları kullanmasına nasıl bakıyor? Eğer bir tepkileri yoksa gerçekten durun vahim. Bir Fenerbahçe taraftarı olarak geçen sene Trabzon'da yaşayan Fenerbahçe taraftarına yapılanlar ve bu sene Serkan Acar'a yapılan terbiyesizlikler sürekli aklımda. Tribün gruplarının olup olmaması önemli değil herkesin içinde olaya karışma potansiyeli var. Daha önceden de Ankara'da maça gittiğimden söylüyorum maça gidecek hiçbir taraftarın can güvenliği yok. Eğer ortam biraz daha gerilirse facia olur. Önlem alınsın canlar yanmasın.
 Maçtan sonra yaşadıklarımı burada yazmayı düşünüyorum tabi bir aksilik olmazsa.

Laurie Koehn ve İnanılmazı Başarmak

Atlanta Dream oyuncusu Laurie Koehn antreman sırasında 135'de 132 gibi absürd bir performansla şut atmış. Görür görmez videoyu paylaşırken doğru düzgün bir başlık bile bulamadım. Ayrıca uyarı takip ederken gözleriniz yorulabilir.

         

Candace Parker ve Ekaterinburg

Avrupa'da liglerin bitmesinin ardından WNBA için geri sayım sürüyor. Bu sürede Anneler Günü unutulmamış. Candace Parker ve kızının Rusya'daki hayatını anlatan kısa bir video var. Oldukça hoş bir çalışma olmuş.

 

Messi Messi Messi

Marca'da videoya rastladığımda gözlerime inanamadım. O yaşta o top kontrolü gerçekten inanılmaz. Buyrun bir de siz izleyin. Ayrıca o videonun çekilmiş olması büyük şans.

           

Fotoğraflarla 26 Yıl

Zaman darlığından biraz kısa sürse de güzel oldu. Sir Alex Ferguson'un fotoğraflarla 26 yılı.
 

Efsane 26 yılın imzalarının atıldığı o an.

İlk maçı Oxford United.

İlk antreman

İlk kupa zaferi. Crystal Palace'a karşı FA Cup.

İlk lig şampiyonluğunda yıllar 1993'ü gösteriyor.

İlk lig şampiyonluğunda da büyük rol oynayan bir dönemin büyük yıldızı Cantona ile.

İlk duble zaferi. Lig ve FA Cup bir arada.

Tüm zamanların en büyük efsanelerinden Giggs ile. Giggs ilk kez farklı bir teknik direktörle çalışacak.

Futbola kazandırdığı yeteneklerden biri daha.

En harika sezonlardan biri 3 kupayla kapanıyor. Ayrıca ilk Avrupa kupası.

Belki de futbola kazandırdığı en büyük oyuncu.

2006'da 20.yılına özel olarak hazırlanmış bir teşekkür.

2008'de 2.Şampiyonlar Ligi ve Premier League kupasıyla.

Aston Villa galibiyetiyle kesinleşen 13.lig şampiyonluğunu doyasıya kutluyor. Aynı zamanda son başarı...

Yıllar sonra unutulmayacağına emin olduğum tek şey. Fergie Time

Görevi devredeceği David Moyes ile.

Ve son olarak...

Maç Günlüğü #2 Lige Veda

Lig takvimi açıklandığında Fenerbahçe'nin Ankara'ya şampiyonluk yarışı içinde geleceğini çoğu kişi tahmin etmiştir galiba. Öyle de oldu ama tam sınırdaydık. Kaybettiğimiz anda yarıştan kopacaktık. Günler öncesinden biletleri aldık. Ne yalan söyleyeyim aklımda hep Benfica maçları vardı. Ama maça gitmişken de yenilmek üzücü olurdu. 

Şu zamana kadar Ankara'da 11-12 Fenerbahçe maçına gittim ama maç öncesi yürüyüşlerine hiç katılmamıştım. Ön yargılarımla beraber maç gününe kadar beklerken organizasyonun detayları da belli oldu. Meşalelerle beraber stada yürüme planı vardı. Büyük heyecan vs. derken maç günü geldi. Yürüyüşte GFB'den bildiğim tribün liderlerinin hepsini gördüm sayılır. Yürüyüşte çok iyi görüntüler de ortaya çıkmış işte onlardan biri. 

Meşale konusunda havanın azizliğine uğradık, tam meşaleler yandığı sırada güneş açtı. Bu da tecrübe oldu bize. Yürüyüş sırasında trafik de ciddi şekilde sıkıntıya uğradı. Tabi bunun sorumlusu Ankara polisi olmalı. Stada gittikten sonra alışık olduğumuz üzere takım otobüsünü bekledik. Meşaleler falan derken "Acaba neden yok?" diye sorduğumuz polis tüm yüzüyle kendini gösterdi. İnsanların taktığı atkılara neden müdahale edilir hala anlamış değilim ayrıca. Stada giriş için sıraya girdiğimizde hayatımın en büyük hayal kırıklıklarından birini yaşadım en az 500'er kişilik sıralar polis kontrolünde inanılmaz ağır ilerliyordu. Geçen sene ne kupa finalinde ne de yarı finalinde böyle bir şeyle karşılaşmamıştık. Saat 18:45'te girdiğimiz sıradan tam 20:10'da stada girdik. Polisle yaşadığımız tartışmalar, rezillikleri anlatmaya utanıyorum. Sezonun bütün masrafını karşılayan Gençlerbirliği'nin bu davranışı unutulmaz umarım. Her şeye rağmen stada girdikten sonra herkes mutluydu. 3-4 dakika tezahüratlar falan eğlenirken skoru gördüm ve o andan sonra her şey kötü gitti. Takım kötü oynadı, 2. golü yedik, tribünün en kötü yerindeydik... Fenerbahçe kale arkasına en az 2 bin fazla bilet satılmış. Sahte biletleri de sayarsak rekor katılım olabilir. 

Hiç bahsetmek istemesem de maç aklımda kaldığı kadarıyla oldukça kötüydü. En büyük hayal kırıklığım hiç şüphesiz Webo oldu. Bu kadar kötü olmamıştı hiç. Takımda genel olarak bir vazgeçmişlik vardı adeta. Maçın bitiş düdüğünden önce herkesin aklında Avrupa Ligi var ve herkes ligi kaybettiğimizin farkında. Hayatımda stattan izlediğim hiçbir maçı kaybetmemiştik ve bu ilk oldu. Hayatımın en kötü maçıydı ayrıca. Tribünden uzak ve ruhsuz. Son olarak çok amatörce hazırladığımız pankartı stada sokabilsek de geç girmemizden dolayı bir kere açabildik. 

Söyleyecek çok şey var belki ama kötü bir günü anlatmak zor...

Bir "The Unity" Yapımı

Galatasaray ve Fenerbahçe taraftarları sayesinde koreografiye alışkın bir toplum haline geldik. Özellikle Galatasaray çok çalışma ortaya çıkardı. Bunların başarısı tartışılabilir. Bana göre koreografi yapmak bir zorunluluk haline geldiğinde kalite düşer. Galatasaray'ın Avrupa maçlarında yaptığı çalışmalar da buna örnek. Koreografinin başarısı bir yana onu yaptığında bir öyküsünü de hazırlamak gerekiyor. Bu öyküyü izlemek koreografiyi izlemekten daha büyük bir keyif. İşte Dortmund taraftarları bu konuda uzman. Yaptıkları koreografi sayısı yüksek olmasa da yaptıklarında harika işler çıkartıyorlar. Malaga maçında yaptıkları gerçekten büyük yankı uyandırdı. Tribün yapısını en iyi kullanan tribün kesinlikle Dortmund tribünü.

Arkadan çıkan kupa figürü gerçekten çok yaratıcı. Çift taraflı karton kullanan başka bir tribün var mı bilmiyorum ama ilk olabilir bu. Ayrıca şunu da belirtmeliyim ki kartonlarla yapılan koreografi her zaman daha başkadır ve güzeldir. Son olarak da koreografinin çalıntı olduğuna yönelik iddiaların kaynağı Milan koreografisini paylaşalım.

Tarihine Bak Geleceğine Sahip Çık

Uzun zaman oldu bu videoyu göreli ama paylaşmak için fırsat olmadı. Çoğu kişi izlemiştir ama arşivlerde durmasında yarar var. Fenerbahçe DigiFan adında bir proje için yapılmış. Hep beklediğimiz çalışmalardandı devamı gelir umarım.

"Koçum Benim"

Aylardır Salih çok başka, çok özel yorumlarından geçilmiyor. Ne zamandır böyle bir genç oyuncunun heyecanını hissetmemiştim. İlk önce bir hevestir geçer diyorum ama dün oynadığı futboldan sonra emin oldum ki gerçekten çok acayip bu çocuk. Ne kadar elimizde tutabiliriz bilmem ama oynadığı her dakikanın değerini bilelim. Şimdiye kadar 4 gol attı. Karşı karşıya bitiriş, uzaktan şut, klas, fırsatçılık... hepsi var gollerde. Bir de takımın genç oyuncuları sahiplenmesi büyük artı sağlıyor. U20 Dünya Kupası'nda izleme hayali kurarken artık tüm maçlarda izleyebiliriz galiba. Yolu açık olsun.

Maç Günlüğü #1 Bitmesin Bu Rüya

Yaklaşık 3 ay öncesinden beri Kadıköy'e bir Avrupa maçına gitme planları yapıyordum. AEL maçının heyecanının düşük olması Mönchengladbach maçının da formalite maçına dönüşmesinin ardından hedef bi üst tur oldu. Ardından malum cezalar...Neyse ki hepsinden daha güzel bir maça gitme şansı yakaladım. Neredeyse her gün biletler için resmi siteye baktım. Tabi bir de bilet almak için taraftar kart gerekli. Ne kadar saçma olursa olsun onları da ayarladık. Biletlerin çıktığı gün önceki tecrübelerime de güvenerek 5 elektronik aletle biletix'e giriş yaptım. Yaklaşık 2,5 saat boyunca site kilitli kaldı. Sonra internette herkesin android cihazlardan bilet alabildiğini duydum. Sonunda 2 Migros bileti aldım. Bundan sonraki işler de gerçekten hiç kolay olmadı. Biletix'te taraftar kart sahibi, kredi kartı sahibi, üyelik sahibi diyerek 3 saat sorun çıkardılar. Önümde 14 tane konser bileti alan kişi de büyük pay sahibi tabi bunda. 

Her zaman inandığım bir muhabbettir: "Maç öncesi > maç". Bu maçla bu görüşe olan inancım zayıfladı aslında. Rakip Lazio olunca deplasman tribünü ile ilgili de heyecanlar büyüktü. Küçük bir olayda dahi ceza alma olasılığımız olsa da günler öncesinden Roma atkısı aramaya başladım. Ne yazık ki Ankara'da hiçbir yerde yok. Maç günü güzel bir otobüs yolculuğunun ardından İstanbul... Saat 6 ve maça daha 4 saat vardı. Tabi ki ilk durak Alex heykeli oldu. Açıkçası beklediğim gibi bulmadım heykeli. İnsanlar heykelin yanına çıkmış, atkı takmış fotoğraf çektiriyor. O heykel için çok insan uğraştı, ona emek verdi bu kadar zarar vermek gerçekten çok kötü. Yoğurtçu Parkı ise tek kelimeyle muhteşemdi. İtalyanca ve İngilizce "Faşizme Geçit Yok" pankartları vardı. Maçtan önce bunlar stada alınmamış tabi ki. Stada girmeden önce etrafta atkı satan tezgahlara baktım. Sarı Lacivert Real Madrid atkıları büyük ilgi görüyordu belli ki. Bir de beste duydum ki gerçekten inanılmaz. Tepki gösterebilirsiniz saygı duyarım ama güzel olduğunu kabul etmek lazım.

Tribünde güzel bir yerde oturmak için 1 saat erkenden stada girdik. Gün içerisinde merak ettiğim ekstra bir aramanın olup olmayacağıydı. Ekstra hiçbir önlem yoktu. Öyle ki cebimdeki bozuk paraları bile fark edemediler. Tribüne girer girmez ilk baktığım yer Lazio tribünü oldu. En fazla 50 kişi vardı. Sonradan sayıları çoğalsa da pankartlar haricinde pek iyi değildi. Tribünlerdeki atmosfer ilk yarı itibariyle kötü değil ancak uyumsuzdu. Migros tribünü Okul Açık'a eşlik etmemekte direniyordu. Nedenini bilemem ama akılla mantıkla açıklanacak bi yanı yok bunun. Hangi taraftar grubu olursan ol o stadın kalbinin Okul Açık olduğunu kabul edeceksin. İkinci yarı itibariyle uzun zamandır şahit olmadığım müthiş bir atmosfer vardı. Hakemin baskı altına alınması, Onazi'nin atılması sonra Webo'nun golü.. Kuyt'ın son dakika golü de inanılmaz mutlu etti. 

Şu görsel şölene de değinmek lazım. Böyle pankartlarla yapılan koreografiler gerçekten çok başka oluyor. Önümüzde zor bir İtalya deplasmanı var ama yarı finalde daha iyisini göreceğimize eminim. Tribünde oyuna dair pek izlenimim olmadı ama Kuyt ve Sow çok acayip oyuncular. Bunu söylemek yeterli. Unutmadan yolculuk sırasında bulduğum Servet Çetin fotoğrafını göstermeden geçemeyeceğim. 

Eski Bir Dost

Neredeyse her futbolcu aktif futbol oynadığı dönemde bile başka sporlara ilgi duyar. İşte Bolic de onlardan biri olabilir, aktif futbol oynadığı dönemde tenis ile ilgileniyor mu bilmiyoruz ama şimdilerde arası çok iyi gözüküyor. Arkadaki yazı dikkatinizi çekmiş olmalı. Boris Becker'i tenis dünyasını takip eden kişiler bilebilir. Buradan da geçmişine bakabilirsiniz.

Kaynak: @SadeceTenis

Ronaldinho-Maicon-Alves

Hangi maçtan bir kare bilmiyorum ama efsane olduğu kesin. Fotoğraf arşivlemeyi seviyorsanız kaçırmayın derim. Ayrıca Twitter'da header olarak da çok hoş duruyor.

Ateş ve Barut

Balotelli Milan'a gittiğinden beri sosyal medyada El Shaarawy ile olan fotoğrafları dolaşıyor. 2 pek normal olmayan futbolcu yan yana gelince acayip şeyler olabilir ama bu sefer Niang da onlara katılmış. Üçlü uyumak için pek normal bir yer seçmemiş.